Kraków

Kraków

Przyszedł do mnie Kraków.

Stuknął w drzwiach obcasami,

hołubcami przecwałował do pokoju.

Wyskoczył na balkon. Zobaczył Wisłę i Wawel.

Przekonany, że stoi przed lustrem,

zaczął sobie poprawiać wieże, przyczesywać Planty,

a nawet stroił miny, marszcząc ulice.

„Ładny jestem? Pójdziesz ze mną?” – łypnął na mnie, szelma,

bo wiedział, że ładny,

i wiedział, że pójdę.